ja_mageia

Bij orthopedisch letsel is het een ieder duidelijk dat iemand ernstige beperkingen heeft, terwijl bij het whiplashletsel het slachtoffer zich in vele bochten moet wringen om maar aan zijn of haar bewijsverplichting te voldoen. Immers volgens de wet dient een slachtoffer zijn schade te bewijzen.

Zowel het gezin, de werkgever alswel vrienden tonen in de praktijk op de lange termijn geen of nauwelijks begrip voor het lijden van het slachtoffer. Dit begrip is met het veranderen van de nieuwe richtlijnen door toedoen van de Nederlandse Vereniging van Neurologie nu niet bepaald gestegen. Dit, terwijl de whiplashpatient in de praktijk vaak ernstig beperkt is. Voor het verhalen van zijn schade is de patient afhankelijk van de kennis die zijn expert heeft van het whiplash letsel.

Het is mijn ervaring dat het whiplash slachtoffer door de wijze waarop zijn zaak behandeld wordt door de verzekeraar, zich opgejaagd voelt. Door het ongeloof van de verzekeraar in de oprechtheid van zijn klachten en het gebrek aan begrip en steun door familie en derden raakt de whiplashpatient geregeld in een negatieve spiraal. Met name de verzekeraar die middels zijn medisch adviseur stelt dat er geen objectiveerbaar letsel is, schaadt het slachtoffer in zijn persoonlijke integriteit. Dit kan zelfs zo zijn dat er buiten het primaire whiplashletsel een  psychische, secundaire stoornis ontstaat. Maakt de verzekeraar het te bont met zijn negatieve houding en kan worden aangetoond dat dit leidt tot een verergering of langer aanhouden van de klachten, dan spreken we van secundaire victimisatie.

Het slachtoffer met lange termijn uitval, dient geregeld zijn schade te bewijzen via een medische expertise. Ook hierbij is hij min of meer afhankelijk van zijn expert want krijgt hij de verkeerde zogenaamde onafhankelijke medisch expert van de verzekeraar dan kan de uitkomst van het expertiserapport wel voorspeld worden. De ervaren letelschadeexpert bepaalt in overleg met de verzekeraar wie de expertise mag doen en wat de vraagstelling is.

Zelfs als 'aan de buitenkant' niets te zien is, wil dat natuurlijk niet zeggen dat er geen objectiveerbare afwijkingen bij de patiënt geconstateerd kunnen worden. Zo is er bij whiplashpatiënten vaak sprake van bewegingsbeperkingen. Maar ook kunnen afwijkingen in het cognitieve functioneren en een lage mentale belastbaarheid vastgesteld worden.

Gelukkig zijn er in Nederland uitstekende revalidatiecentra die de whiplashpatiënt uiterst serieus nemen. Regelmatig blijkt men terughoudend met het stellen van een medische diagnose. 'Whiplash' op zich, is geen medische term. Bij chronische patiënten wordt vaak de wel medische diagnose Post Whiplash Syndroom gesteld.

Als dan uiteindelijk blijkt dat ondanks revalidatie-inspanningen de patiënt niet herstelt, of niet volledig herstelt, dan ontstaat er schade. Bijvoorbeeld wanneer niet meer (volledig) gewerkt kan worden. Heeft de patiënt een aansprakelijke partij op wie deze schade verhaald kan worden, dan is dat vaak het moment dat ik bij een zaak betrokken raak. Ik sta dan de gedupeerde met raad en daad bij en vertegenwoordig de betrokkene in contacten met de verzekeraar.

J.H.A. Terlingen, www.victoryadvies.nl